Miesiąc czerwiec, w szczególny sposób poświęcony Sercu Pana Jezusa. „Pójdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni jesteście ...a Ja Was pokrzepię...” I to się sprawdza w naszym życiu. Kiedykolwiek oddajemy nasze troski i kłopoty Jezusowi, stają się one jakby lżejsze. Serce Jezusa, które nas „do końca umiłowało”.




W pierwszych wiekach chrześcijaństwa i w średniowieczu, wielu świętych, miało objawienia Serca Pana Jezusa. Do XVII wieku kult Serca Bożego, symbolu miłości i miłosierdzia, nie był jeszcze rozpowszechniony w całym Kościele. Ogniskami rozwijającego się kultu stały się klasztory benedyktyńskie, cysterskie, franciszkańskie i dominikańskie. Wybitną jednak rolę odegrał klasztor benedyktynek z Helfa W Saksonii. W XIII wieku żyły tu dwie wielkie mistyczki św. Mechtylda i św. Gertruda. Ich życie i pisma stanowią kamień milowy w rozwoju tego kultu. Obie Święte wspominają o potrzebie ofiarowaniu Panu serca i woli, które ma być odpowiedzią na Jego miłość.




W wieku XVII ma miejsce pierwsze wielkie objawienie Najświętszego Serca Jezusa, skierowane do całej ludzkości. Dziele się to za pośrednictwem francuzki – Małgorzaty Marii Alacoque. Wtedy Bóg nie tylko objawił swoją miłość, ale także prosił o publiczną cześć poprzez ustanowienie osobnego święta, określił kult i dał wielkie obietnice. Kult Bożego Serca w Kościele rozwijał się żywiołowo, a liczne środowiska, pomimo przeciwności i prześladowań dokonały starań, by prośby Jezusa zostały wypełnione. Jednym z nich było ustanowienie uroczystości Najświętszego Serca Pana Jezusa. Dokonało się to dzięki polskim biskupom, którzy w 1765 roku wysłali memoriał do Stolicy Apostolskiej z prośbą o udzielenie pozwolenia na odprawianie w Polsce Mszy świętych i odmawianie brewiarza ku czci Serca Jezusowego, na co otrzymali pozwolenie.




11 VI 1899 roku papież Leon XIII dokonał uroczystego poświęcenia całego rodzaju ludzkiego co stało się szczytowym momentem kultu Najświętszego Serca Pana Jezusa. Kościołowi zawsze zależało i nadal zależy, aby wierni przekonali się, że kult Serca Jezusa nie tylko jest jednym z wielu. Jest on obok Eucharystii wielką forma pobożności, bo jego przedmiotem jest miłość Boża.




A jak jest dzisiaj ? Gdzie są te pierwsze piątki miesiąca i tłumy na nabożeństwach ku czci Serca Pana Jezusa. Ludzkość coraz bardziej oddala się od Jezusa, który jest Mistrzem i Panem. W człowieku zanika instynkt miłości i dziękczynienia. Potrafimy tylko prosić gdy coś się dzieje w naszym życiu. Nie potrafimy już dziękować, dawać coś od siebie. Wystarczy w portfelu, czy na ścianie jakiś „święty” obrazek, który traktujemy jak talizman – tak na „wszelki wypadek”.
Przyjdźcie do mnie wszyscy …mówi do nas Jezus !
W naszej codzienności szukamy raczej, jak być silnym i pewnym siebie. Stawiamy na tych, którzy nie ustępują, nie poddają się, umieją walczyć o swoje. Mamy szacunek dla mocnych i podziwiamy ludzi sukcesu. Cichych i pokornych uważamy za fajtłapów i niedorajdów życiowych. Bezkrytyczna i ślepa gloryfikacja człowieka mocnego, cywilizacja sukcesu stworzyła model współczesnego supermana. Model współczesnego człowieka, to ktoś pewny siebie - nazywamy go wtedy “asertywnym”, to człowiek liczący na własne siły - mówimy, że jest zdecydowany, człowiek który wszystko wie, a przynajmniej robi wrażenie, że wie wszystko - mówimy wtedy, że jest wykształcony i obyty w świecie. A najczęściej jest to też człowiek wrzaskliwy, zwracający uwagę tylko na siebie i w końcu pełen pychy. Świat współczesny ma mnóstwo takich idolów, a środki masowego przekazu co rusz podsuwają nam nowe wzorce. Piękne, eleganckie, przebiegłe i drapieżne kobiety. Dobrze ubrani i zaradni, zdecydowani panowie, aktorzy, sportowcy, podróżnicy, biznesmeni, politycy …. Cała gama wzorców, mocnych ludzi, supermanów, ludzi sukcesu.




A oglądając takie medialne idole, zastanawiamy się: “Jak Chrystus czułby się wśród nich? Jak oni przyjęliby słowa Chrystusa: «uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem»?” Popatrzyliby na Niego z politowaniem, uśmiechnęli się lekceważąco i pewno - tak, jak Grecy Pawłowi na Areopagu - odpowiedzieliby z pobłażaniem: “Posłuchamy Cię innym razem.”


Ludzie cisi, pokorni, nie rzucający się w oczy, czasami niezdecydowani lub zakłopotani to dla nas ciamajdy, fajtłapy, nieudacznicy, życiowe niedorajdy. Pogardzamy nimi, nie mamy do nich szacunku, nie mamy do nich ani zaufania, ani nie liczymy na nich, bo są za słabi, głupi, prości, niepozbierani, niezaradni. Patrzymy na nich z pobłażaniem i politowaniem, uśmiechamy się ironicznie i drwiąco … Nie są ani eleganccy, ani dobrze i gustownie ubrani, nie skrapiają się drogimi perfumami i nie spędzają całych dni i nocy “na robieniu biznesu”. Nie należą do elity, nie mają mocnych pleców i wpływowych znajomych. W świecie i cywilizacji sukcesu po prostu się nie liczą.
Spotykając takich ludzi, zastanawiamy się: “Jak Chrystus czułby się wśród nich? Jak oni przyjęliby sława Chrystusa: «uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem»?” Popatrzyliby na Niego z miłością, uśmiechnęli się ze zrozumieniem i radością, i pewno – jak Zacheusz i celnik - odpowiedzieliby pokornie: “Panie nie jestem godzien”.




Czy wobec tego co powyżej, można powiedzieć, że chrześcijaństwo to smutna religia słabych prostaczków, nieokrzesanych fajtłapów i życiowych nieudaczników?
A przecież „Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, wybrał to, co niemocne, aby mocnych poniżyć …”(1Kor 1:27). Prosimy Cię więc Panie … „uczyń serca nasze według Serca twego”. Nie pozwól nam być zarozumiałym i pewnym siebie, uchroń nas od pychy i samozadowolenia.




Przypatrzmy się zwłaszcza w tym miesiącu bardziej Sercu Pana Jezusa. „Chwała niech będzie, zawsze i wszędzie, Twemu Sercu o mój Jezu” i „ Pobłogosław Jezu drogi, tych co Serce Twe kochają, niechaj skarb ten cenny drogi, na wiek, wieków posiadają...” Ile jest teologii w tych polskich pieśniach, które śpiewamy, a nie zawsze potrafimy wgłębić się w ich tekst.

Serce Jezusa, odwieczne upragnienie świata – zmiłuj się nad nami !